Dixit Adbusters. Een wereldwijd collectief van artiesten, creatieven, activisten en meer, die anno de 21e eeuw de voorvechters vormen van een nieuwe sociale activistenbeweging. Met o.a. het Adbusters magazine trachten ze de informatiestroom te beinvloeden en ons kritisch denken en kijken, aan te scherpen. Vaak gekend van de vele reclame spoofs waarbij ze op creatieve wijze een parodie vormen op bestaande reclame-campagnes of “subtiel” de link leggen met.
In het metrostation van Kaiserdamm in Berlijn loopt momenteel een nieuwe Adbusters campagne om mensen bewust te maken van de wonderen van Photoshop, veel te vaak gebruikt voor het opsmukken van menig celebrity in o.a. glossy magazines. Eat this!
De komende week is het 5 dagen buiten’s huis werken, freelancen zeg maar. Dit bij het in Schaarbeek gevestigde postproductiehuisje Kilou.be. s’ Morgens neem ik de trein tot Brussel-Noord en ga te voet verder. Zodra ik het stationgebouw uitwandel, kom ik in de etallagewereld der publieke vrouwen terecht, het “red light district” te Brussel-Noord, de rosse buurt van Brussel-city, u allen bekend of minder bekend als de Aarschotstraat.
Half geblindeerd door de felle neon-lichtreclames en rode TL verlichting, zet ik mijn reis voort. De blik afgewend. Met snelle pas vooruit. Aangestaard door de dames achter glas. Niet af en toe, maar heel zelden, gun ik hen een blik, die slechts een enkele keer wordt beantwoord. Geacteerd. Onoprecht. Ach ja, ze doen ook maar hun werk.
De straat ligt er en beetje verslagen bij, enkele mensen die van en naar het station hollen. Een enkele keer hebben ze beet en stapt er iemand naar binnen. Daarna gaan de gordijnen dicht. Ik wandel vluchtig door.
‘s Avonds is het kermis. Auto’s rijden aan en af. Mannen groepen samen voor enkele uitstalramen en overleggen over hun keuze en smaak. De dames van plezier halen al hun troeven boven om er eentje aan de haak te slaan, en dat lukt hen ook. Ik stap in een trek door naar de statie. De blik af en toe aangewend, de mensen observerend, geboeid door hun drijfveren, dezelfde weg te bewandelen als ik, doch met een andere intentie.
Noot: de bovenstaande foto’s zijn uiteraard niet van mijn hand en ook niet representatief voor de Aarschotstraat te Brussel.
Eén van de zaken die ik enorm boeiend vind aan het fotograferen, is het spelen met scherptediepte. Met een compactcamera heb je vaak niet veel mogelijkheden om je scherptevlak kleiner te maken of te spelen met het contrast tussen scherp en onscherp (tenzij het toestel over een grote optische zoom beschikt). Laat dat nu net een van die enorme voordelen zijn aan de reflexcamera’s en hun bijhorende (tele)objectieven.
In het Centraal Station te Brussel is men reeds lange tijd bezig met renovatiewerken. Gisteren kregen de toegangsdeuren op de perrons een nieuw laagje verf.
Spelling was blijkbaar niet de sterkste kant van de schilder in kwestie. Gelukkig maar.
Gelukkig zijn er toch enkele voordelen verbonden aan de vrieskou van de afgelopen dagen. Zo is de vijver aan de Mikerf bevroren. Een immens ijsoppervlak van zo’n 15 cm dik.
De perfecte locatie om op een zondagvoormiddag met een kleine groep jonggidsen naartoe te trekken en ons eens goed uit te leven.
Eén van die zalige Elektro tracks die me sinds Happy niet langer onbekend zijn, is Mars van Fake Blood. Super nummer, zalige vibe.
Er bestaan reeds een heleboel remixen van dit nummer, maar die stellen vaak niet veel voor. De remix van GTRONIC slaagt er echter wel in een meerwaarde te scheppen. De herkenbare melodie zit er iets meer in verwerkt en de climax is groter. Zalige remix!
Net zoals vorig jaar, bracht ik de jaarwisseling ook dit jaar al werkend door als medewerker op Happy 2008. Samen met de zus stond ik in voor de verkoop van de jetons, niet de meest leuke functie, maar dit bleek achteraf heel goed mee te vallen.
Ons ‘kot’ stond gestationeerd in Hall 1. Dit jaar geen Drum&Bass maar Elektro, wat nog vrij goed te smaken viel. Voldoende leuke tracks om de muziekcollectie mee uit te breiden. Ook de jetons gingen als zoete broodjes over de toonbank. De sfeer en koopkracht zat er duidelijk in en van een financiële crisis was op sommige momenten echt geen sprake. De recordinzet aan m’n kassa klopte af op 165 euro (66 jetons).
Het werd een vermoeiende maar fijne avond. De vele nieuwjaarswensen -en groeten die ik van menig fuifganger ontving, werden geapprecieerd, waarvoor dank!
