NEELZ

Deze ochtend. Een wit sneeuwtapijt. Een idyllish plaatje met als keerzijde een hele hoop ellende. Niet perse voor mezelf, dan wel voor anderen

Na een tiental minuten kwam de bus eraan.  Zacht en voorzichtig. Slechts een eerste vitesse. Na het opstappen, ritsen we mee de rij in. Stapvoets brengt de blikken 4-wieler ons tot aan onze bestemming. Het Station van Berchem. De effen wandelstrook aan de achteringang is afgezet en wordt zwaar bewaakt door de vrienden van Securail. Dan maar de trap. In de hal lees ik dat de IC trein naar Brussel-Charleroi 27 minuten vertraging heeft.  Op zoek naar de dienstenregeling, groet ik mijn medecollega’s stiekem een goededag. De IR van 09.11 lijkt me een goed alternatief. Geen vertraging, hemels.

Op het perron aanschouw ik de verkeersdrukte, mijn blik op de mensen, niet wetende dat ik observeer. Een oude Ford Fiesta heeft moeite bij het vertrekken aan het licht, een oude man doet teken om in 2de vitesse te vertrekken. Wat verder op het zebrapad gaat een dame onderuit. Haar vriendin trekt haar overeind. Iets later blokkeert een bus van De Lijn het hele kruispunt. Miserie. Twee mannen van de NMBS holding ruimen de sneeuw op het perron. Ik kijk en geniet.

Met het overslaan van de klok arriveert de trein. Mijn trein. Een dubbeldekker. Maar dan een oude. Rood. Ik zoek mij een plaats en richt mijn pen voor dit schrijven.